Azərbaycan xalqının böyük oğlu Bahadur Məmmədqulu oğlu Hüseynov 1921-ci il dekabr ayının 15-də Naxçıvan Muxtar Respublikasının Şərur rayonunda  anadan olub. Ağır sosial rifah, çətin həyat şəraiti Bahadur Hüseynovun ailəsini Naxçıvandan Gəncəyə köçməyə vadar edib.   1934-cü ildə Gəncədə yeddiillik təhsilini başa vuran Bahadur, təhsilini Toxuculuq Texnikumunda davam etdirir. O,1938-ci ildə həmin texnikumu müvəffəqiyyətlə bitirərək Toxuculuq Kombinatında işə düzəlir. Lakin ali təhsil almaq, özünü inkişaf etdirmək arzusu Bahadur Hüseynovu bir an belə olsun rahat buraxmır. Məhz bu səbbədən də Bahadur Hüseynov  1939-cu ilin may ayında böyük qardaşı Əhmədin çağırışı ilə Xarkova yola düşür. Elə həmin il Bahadur Hüseynov Xarkov şəhərindəki Elektrotexnika İnstitutunun hazırlıq şöbəsinə daxil olur. Adıçəkilən şöbəni bitirən Bahadur Hüseynov, təhsilini F.E.Dzerjinski adına Xarkov sərhədçilər məktəbində davam etdirir. Məhz bu təhsil onun taleyinbi həmişəlik hərb peşəsinə, hüquq-mühafizə orqanlarına ömürlük bağlayır.   Faşizmə qarşı mübarizə meydanında…   Böyük Vətən müharibəsi başlanması keçmiş SSRİ-nin hər bir vətəndaşı kimi Bahadur Hüseynovun da həyatında ciddi dəyişikliklərə yol açır. Təhsilini vaxtından əvvəl başa vuran Bahadur, kiçik leytenant rütbəsində müharibəyə yollanır. Tağım komandiri kimi ilk döyüşünü 1941-ci ildə Smolensk istiqamətində 246-cı diviziyanın 908-ci alayının tərkibində keçirir. Hücum dəstəsində yer alan  Bahadur Hüseynov faşist işğalçmılarına qarşı mübarizədə böyük cəsarət sərgiləyir. Lakin ağır və uzunbmüddətli döyüş əməliyaytları Bahadur Hüseynovun öz sağlamlığı baxımından da təsirsiz ötüşmür. Hərbi əməliyyatların gedişində üç dəfə yaralanan kiçik leytenant, Qori şəhərində müalicəyə göndərilir. Müalicəsini qismən başa vuran Bahadur Hüseynov daha sonra Gürcüstan ərazisində yerləşən ehtiyat briqadasına göndərilir və oradan faşizmə qarşı mübarizə meydanına qayıtmaq xahişi ilə hərbi komandanlığa müraciət edir. Bu, o zaman idi ki, SSRİ-də peşəkar sərhədçilərə, ali təhsilli hərbi mütəxəssislərə ciddi ehtiyac var idi. Məhz bu səbəbdən də hərbi komandanlıq Bahadur Hüseynovu Gürcüstandakı Sərhəd Qoşunlarında xidməyə yola salır.   1942-ci ildəki bu təyinatdan sonra Bahadur Hüseynov 1948-ci ilə kimi Gürcüstanda həm tərcüməçi, həm də zabit və və böyük zabit vəzifələrində xidmət edir. 1948-1963-cü illərdə Sərhəd Qoşunlarının Azərbaycan dairəsinin 43-cü sərhəd dəstəsində əvvəlcə bölmə rəisi, kəşfiyyat bölmə rəisi vəzifələrində xidmət edir. Xidmət etməklə yanaşı,  yeni ali təhsil almaq arzusu ilə yaşayan Bahadur Hüseynov 1961-ci ildə Azərbaycan Dövlət Universitetinin (indiki Bakı Dövlət Universitetinin) hüquq fakültəsinə qəbul olur. O, 1967-ci ildə universiteti bitirərək ali təhsilli hüquqşünas ixtisasına yiyələnir.   Heydər Əliyevdən Bahadur Hüseynova böyük etimad: Sərhəd Qoşunlarından Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinə doğru...   Bahadur Hüseynovun xidməti fəaliyyətini böyük məsuliyyət və bacarıqla yerinə yetirməsi hərbi komandanlığın da diqqətini cəlb edir. 1948-ci ildən 1960-cı ilədək polkovnik-leytenant rütbəsinə qədər yüksələn Bahadur Hüseynov, bir müddətdən sonra xidmət etdiyi hərbi hissənin rəis müavini təyin olunur.   Çox keçmir ki, Bahadur Hüseynovun fəaliyyəti milli hərbi kadrlara böyük diqqət və qayğı göstərən ulu öndər Heydər Əliyevin də diqqətini cəlb edir. Məhz Heydər Əliyevin bilavasitə təşəbbüsü ilə Bahadur Hüseynov Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinə dəvət edilir. Qısa müddətdən sonra Bahadur Hüseynov Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsində  bölmə rəisi vəzifəsinə təyinat alır. 1969-cu ildə isə o, Naxçıvan Muxtar Respublikasının Dövlət Təhlükəsizlik Komitəsinə sədr göndərilir.   Bahadur Hüseynov 7 il bu vəzifədə çalışır. 1976-cı ildə Heydər Əliyevin təklifi və Azərbaycan KP MK-nın qərarı ilə polkovnik Bahadur Hüseynov daha məsul vəzifəyə təyinat alır. O, Azərbaycan DTK-sına sədr müavini təyin edilir. Bahadur Hüseynovun 1978-ci ildə general-mayor rütbəsinə layiq görülür. 1986-cı ildə isə Bahadur Hüseynov təqaüdə çıxır.   Ümumdünya Veteranlar Federasiyasının Rəyasət Heyətinin ilk azərbaycanlı üzvü   Bahadur Hüseynov ictimai-siyasi baxımdan da hər zaman fəallığı ilə diqqət çəkib. Xidmət illərində dəfələrlə Göytəpə qəsəbə sovetinə, Cəlilabad rayon Zəhmətkeş Deputatları Sovetinə, Naxçıvan Muxtar Respublikası Ali Sovetinə deputat seçilir. O, həmçinin Azərbaycan KP-nin qurultaylarının nümayəndəsi, Bakı şəhər Partiya Komitəsinin üzvü kimi fəaliyyət göstərir. Bahadur Hüseynov 1991-2001-ci illərdə MDB ölkələri veteranlar təşkilatının əlaqələndirmə şurası Rəyasət Heyətinin üzvü olub. Onun təşəbbüsü ilə Müharibə, Əmək və Silahlı Qüvvələr Veteranları Təşkilatı Ümumdünya Veteranlar Federasiyasının tərkibinə daxil olub. Məlumat üçün qeyd edək ki, Bahadur Hüseynov bu təşkilatın Rəyasət Heyətinin üzvü seçilmiş ilk azərbaycanlı olub.   İki dəfə Qırmızı Əmək Bayrağı ordeni, I və II dərəcəli Vətən müharibəsi ordeni, həmçinin 30-a yaxın medal (iki dəfə Döyüşdə Fərqlənməyə görə medalı ilə, “G.K.Jukov” və “Dövlət sərhədlərinin qorunmasında Fərqlənməyə görə” medalları və digər medallar) general Bahadur Hüseynovun gərgin və şərəfli xidmətlərinə verilmiş hökumət mükafatlarıdır. 1981-ci ildə Sovet İttifaqı Kommunist Partiyasının Baş Katibi Leonid Brejnev Bakıya gələrkən şəxsən Bahadur Hüseynovu üstündə avtoqrafı olan qol saatı ilə mükafatlandırmışdır. Müharibə veteranları arasında fəal beynəlmiləl işinə görə Bahadur müəllim MDB ölkələri İcraiyyə Komitəsinin – icra katibinin Təşəkkürnaməsinə də layiq görülmüşdür.   Əməkdar hüquqşünas, Müharibə, Əmək və Silahlı Qüvvələr Veteranları Təşkilatının sədri...   Azərbaycan Respublikasının Əməkdar hüquqşünası, keçmiş SSRİ-nin fəxri çekisti olan Bahadur Hüseynov öz peşəkarlığı, uğur və novatorluq ruhu ilə Azərbaycandan kənarda da tanınmış, xarici dövlətlərin orden və medalları ilə təltif edilmişdir. Buna nümunə olaraq onun Monqolustan Xalq Respublikasının nişanları ilə təltif edilməsini göstərmək olar.   Bahadur Hüseynov iki dəfə Azərbaycan Respublikasının, üç dəfə Naxçıvan MR-nin fəxri fərmanları ilə təltif edilib, xidməti fəaliyyətində konkret uğurlarına görə keçmiş SSRİ DTK-nın Sərhəd Qoşunları Baş İdarəsinin və Azərbaycan DTK-nın qiymətli hədiyyələri ilə mükafatlandırılıb.   Bahadur Hüseynov Müharibə, Əmək və Silahlı Qüvvələr Veteranları Təşkilatının fəaliyətində də mühüm rol oynayıb. O, 1992-ci ildən 2001-ci ilə kimi Müharibə, Əmək və Silahlı Qüvvələr Veteranları Təşkilatının sədri vəzifəsində çalışıb. Bu müddətdə o, xarici veteran təşkilatları ilə əlaqələrin qurulmasında, Azərbaycan veteranlarının dünya veteranlar hərəkatına qoşulmasında mühüm rol oynayır.   Bahadur Hüseynov 2016-cı ilin 31 dekabr  tarixində Bakıda vəfat edib.   “O, veteranların dostu, gənclərin idealı, əsl xeyirxah idi”   Müharibə, Əmək və Silahlı Qüvvələr Veteranları Təşkilatının sədr müavini, polkovnik Cəlil Xəlilov Bahadur Hüseynovun sadəcə çekist kimi peşəkarlığı ilə deyil, həm də öz xeyixahlığı, sadəliyi, səmimiyyəti ilə böyük hörmət və ehtiram qazandığınl vurğulayır:   “Bahadur Hüseynov hər şeydən öncə peşəkar hərbçi, təcrübəli hüquqşünas, əla çekist idi. Onun həyat və fəaliyətinə nəzər salsaq görərik ki, o, harada işləməsindən asılı olmayaraq hər zaman öz işinə böyük məsuliyyət və vicdanla yanaşmış, ona həvalə edilən hər bir işi maksimum səviyyədə yerinə yetirməyə çalışmışdır. Məhz çalışqanlığı, yorulmazlığı, işə məsuliyətli münasibəti onun xidmət pillələrində sürətli yüksəlişinə yol açmış, Bahadur Hüseynov adını hər yerdə məşhurlaşdırmışdı.   Ancaq Bahadur Hüseynovu insanlara sevdirən onun sadəcə peşəkar mütəxəssis kimi fəaliyyti deyil. Bahadur Hüseynov həm də hərbçilərin, veteranların yaxın dostu, əsl xeyirxah idi. O, tabeçiliyində çalışan hər bir şəxsin sosial durumu, ailə vəziyyəti ilə yaxından maraqlanır, onların hər bir probleminin həllinə səy göstərirdi. Onlarla hərbçinin mənzil probleminin həlli, ailə qurması, sosial rifahını yaxşılaşdırması Bahadur Hüseynovun adı ilə bağlıdır.   Bahadur Hüseynov Müharibə, Əmək və Silahlı Qüvvələrin Veteranları Təşkilatının sədri olduğu dönəmdə də veteranların sosial təminatının güclənməsi üçün əlindən gələni əsirgəməmiş, bütün imkanlardan istfadə edərək veteranların həyat səviyyəsini yüksəltməyə çalışmışdır. O, öz sadəliyi, səmimiliyi, insanlara doğma, qayğıkeş  münasibəti il hər kəsin sevimlisinə çevrilmişdi. Məhz bütün bu xüsusiyyətlərin cəmi Bahadur Hüseynovu gənclərin idealına çevirmişdi. Hansı ki, bu gün də Bahadur Hüseynovu öz idealı hesab edən kifayət qədər gənc mövcuddur. Bu baxımdan Bahadur Hüseynovu gənclərin əbədi idealı adlandırmaq olar.   Bu gün Bahadur Hüseynov fiziki baxımdan aramızda deyil. Amma onun qoyub getdiyi məktəb, hazırladığı kadrlar, dövlətimiz, xalqımız üçün gördüyü işlər göz önündədir.   Bahadur Hüsdeynov ömrünü vətəninə, millətinə həsr edən böyük azərbaycanlı olub və nə qədər ki, Azərbaycan xalqı var, o da bu xalqın digər böyük övladları kimi xalqın yaddaşında əbədi yaşayacaqdır”.   Kitablara çevrilən ömür yolu...   Bahadur Hüseynovun ömür yolu  gənclərə örnək olmaqla qalmamış, zaman-zaman müxtəlif qəzetlər, jurnallar, kitablarda da  öz əksini tapmışdır. Hansı ki, insan bu kitabları vərəqlədikcə Bahadur Hüseynovun saf, mübariz, milli maraqların müdafiəsinə köklənən dünyasına boylanır, onu yenidən, təkrar-təkrar kəşf edir. Bu zaman bir daha əmin olursan ki, Azərbaycan xalqı hər zaman  taleyin sınağından, tarixin imtahanından məhz Bahadur Hüseynov kimi şəxsiyyətləri sayəsində, onların fədakarlığı hesabına çıxıb.   Məlumat üçün qeyd edək ki, “Mənalı ömür”, “Veteranları vətənimizin qızıl fondudur” və s. kimi kitablarda Bahadur Hüseynov haqqında maraqlı məlumatlar mövcuddur. Heç şübhəsiz, Bahadur Hüeynov məktəbi bundan sonra da tədqiq edilməkdə, öyrənilməkdə davam edəcək, onun haqqında yeni-yeni kitablar, əsərlər meydana çıxacaqdır.   Seymur ƏLİYEV      

Veteran.gov.az xəbər verir ki, Sumqayıt Şəhər İcra Hakimiyyətinin başçısı Zakir Fərəcov 22 İyul – Milli Mətbuat Günü münasibətilə media işçilərinə təbrik ünvanlayıb. Təbrikdə deyilir: “Hörmətli media nümayəndələri, əziz jurnalistlər! Sizi Azərbaycanın Milli Mətbuat Günü münasibəti ilə ürəkdən təbrik edir, hər birinizə can sağlığı, yaradıcılıq uğurları və fədakar əməyinizdə yeni nailiyyətlər arzulayıram. Bu gün 22 İyul, milli mətbuatımızın ilk nümunəsi olan “Əkinçi” qəzetinin nəşrə başladığı gündür. Həsən bəy Zərdabi tərəfindən 1875-ci ildə təsis edilən bu qəzet qısa müddətdə xalqımızın maariflənməsində, milli özünüdərk və istiqlal məfkurəsinin formalaşmasında mühüm rol oynayıb. “Əkinçi” qəzetinin milli mətbuatımızın inkişafında əvəzsiz rolu olmuşdur. Onun qoyduğu təməl üzərində anadilli mətbuatımızın digər nümunələri – “Ziya”, “Ziyayi-Qafqaziyyə”, “Kəşkül”, “Şərqi-Rus”, “Həyat” və “Füyuzat” kimi qəzet və jurnallar milli mətbuatımızın zəngin tarixini formalaşdırmışdır. Ümummilli Lider Heydər Əliyevin rəhbərliyi ilə 1993-cü ildən başlayaraq ölkəmizdə mətbuat azadlığı, senzura və digər süni maneələrin aradan qaldırılması, medianın iqtisadi müstəqilliyinin gücləndirilməsi və qanunvericilik bazasının təkmilləşdirilməsi istiqamətində mühüm islahatlar həyata keçirilmişdir. Bu siyasət cənab Prezident İlham Əliyevin rəhbərliyi ilə də uğurla davam etdirilir, mətbuatın inkişafına dövlət dəstəyi göstərilir. Milli Mətbuat Günü münasibətilə Azərbaycanın media işçilərinə xüsusi diqqət və qayğı ilə yanaşılan bu gün, həm də müasir informasiya texnologiyalarının inkişaf etdiyi bir dövrdə medianın qlobal informasiya şəbəkəsinin bir hissəsinə çevrilməsinin şahidi oluruq. Media sahəsində peşəkarlıq, obyektivlik və qərəzsizlik prinsiplərinə sadiq qalaraq, jurnalistlərimiz Azərbaycanın dövlətçilik maraqlarını qorumaqda və vətəndaşlarımızın dolğun və düzgün məlumat əldə etmək hüquqlarını təmin etməkdə fədakarlıq göstərirlər. Azərbaycan mediası həm Birinci, həm də İkinci Qarabağ müharibələrində üzərinə düşən vəzifəni layiqincə yerinə yetirib, Azərbaycanın böyük Zəfərinin müjdəçisi olub. Postmüharibə dövründə də mətbuatımızın bu işi davam etdirməsi və Ali Baş Komandan İlham Əliyevin səsləndirdiyi fikirlərin və bəyanatların ölkə və dünya ictimaiyyətinə çatdırılmasında fəal rolu danılmazdır. Sumqayıt şəhərində fəaliyyət göstərən media nümayəndələri də hər zaman yüksək peşəkarlıq və fədakarlıq nümunələri göstərərək, şəhərimizin sosial, iqtisadi və mədəni həyatının işıqlandırılmasında mühüm rol oynamışlar. Hörmətli jurnalistlər, Azərbaycan həqiqətlərinin təbliği, cəmiyyətimizin tərəqqisi naminə göstərdiyiniz xidmətlərə görə təşəkkür edir, yeni-yeni uğurlar arzulayıram. Milli Mətbuat Gününüz mübarək!” Hörmətlə, Zakir Fərəcov, Sumqayıt Şəhər İcra Hakimiyyətinin Başçısı  

Azərbaycanda koronavirus infeksiyasının yayılmasının qarşısını almaq məqsədilə tədbirlər davam etdirilir. Belə tədbirlərin ən mühüm hissəsi vətəndaşların ünsiyyətini minimuma qədər azaltmaqdır. İndiyə qədər mərhələli şəkildə görülmüş tədbirlər ünsiyyətin xeyli azalmasına səbəb olub. Bununla belə, işləyən vətəndaşların “özünütəcrid”i qeyri-mümkün olur və infeksiyanın yayılması təhlükəsini artırır. Bu səbəbdən, infeksiyanın yayılmasının qarşısının qısa müddətdə və tam şəkildə alınması məqsədilə vətəndaşların “özünütəcrid” üçün daha əlverişli şərtlərlə təmin edilməsinə ehtityac var. Vətəndaşların özünü daha ciddi qorumasına şərait yaratmaq məqsədilə Nazirlər Kabineti yanında operativ qərargah tərəfindən bəzi dövlət qurumlarının əməkdaşlarının martın 29-dan aprelin 29-dək əməkhaqqı saxlanılmaqla növbədənkənar məzuniyyətə göndərilməsi haqda qərar qəbul olunub. Qərar müvəqqəti xarakterlidir, dövlətin vətəndaşların təhlükəsizliyini daha səmərəli təmin etməsi məqsədilə qəbul olunub və növbədənkənar məzuniyyətə göndərilən vətəndaşların əməkhaqları tam şəkildə ödəniləcək. Bu qərar minlərlə vətəndaşın özünü infeksiya təhlükəsindən daha yaxşı qorumasına səbəb olacaq

Халилов Дж.М.   В 1993 году журнал Foreign Affairs опубликовал статью Самюэля Хантингтона «Столкновение цивилизаций?» Эта статья вызвала огромный резонанс в политических и научных кругах. Научная общественность была заинтригована главной идеей статьи Хантингтона, что центральным и наиболее опасным аспектом зарождающейся глобальной политики XXI столетия может стать конфликт между странами, принадлежащими различным цивилизациям. Хантингтон, учитывая беспрецедентную дискуссию вокруг своей статьи, написал книгу под тем же названием, в которой он существенно дополнил и уточнил вопросы, сформулированные в статье, а также развил ряд других идей, связанных с рассматриваемой темой. В частности, раскрыл связь понятий «культура» и «цивилизация»; писал о сдвиге баланса власти среди цивилизаций; о культурных истоках не западных обществ; о конфликтах, порожденных западным универсализмом, о причинах и динамике современных региональных войн и т.п. Главный вывод книги таков: столкновения цивилизаций являются наибольшей угрозой миру и международный порядок, основанный на учете особенностей цивилизаций, является надежным средством предупреждения новых войн. В мире после «холодной войны» культура и различные виды культурной идентификации определяют модели сплоченности, дезинтеграции и конфликта. Следует подчеркнуть, что Хантингтон не утверждает фатальную неизбежность конфликтов цивилизаций, а предупреждает об их возможности, если не будет диалога между культурами, взаимопонимания между их представителями. В этой связи примечательно его последнее интервью, где он подтверждает эту мысль. «Я считаю очень важным развитие диалога между культурами и цивилизациями, так как не вижу другой альтернативы для их сосуществования... С момента появления моего тезиса clash of civilisations, проявленные на него реакции показали, что ответственные актеры мировой сцены во все большей степени выражают серьезную обеспокоенность по поводу возможности столкновения цивилизаций. Вследствие того - и я этому очень рад - появилось широко распространившееся во всем мире движение, целью которого стало развитие диалога между культурами». Таким образом, есть только один путь избежать возможного конфликта цивилизаций, обеспечить международную и национальную безопасность: диалог культур. «Национальная безопасность» - это состояние защищенности личности, общества и государства от внутренних и внешних угроз, которое позволяет обеспечить конституционные права, свободы, достойные качество и уровень жизни граждан, суверенитет, территориальную целостность и устойчивое развитие Азербайджана. Азербайджан за последние десять лет в основном преодолел последствия тяжелого политического и социально-экономического кризиса конца прошлого столетия. Благодаря беспрецедентному развитию экономики удалось не только остановить падение уровня и качества жизни населения, но и обеспечить их рост. Государственная политика по развитию гражданского общества, правового государства, мультикультурализма сделали безосновательными различные сеператистские движения. Обороноспособность страны усилилась благодаря должному вниманию к армии, ее организации, обеспеченностью современными видами вооружений. Это устранило угрозу внешней экспансии. На основе национальных интересов определены адекватные позиции в международной политике и отношениях с другими странами, что значительно приумножило международный авторитет страны. Реализация продуманной политики в области государственной и общественной безопасности, соответствующей внутренним и внешним условиям, имеет фундаментальное значение для обеспечения необходимых условий реализации конституционных прав и свобод граждан, перехода к устойчивому развитию, соблюдения территориальной целостности и суверенитета государства. Однако современные коллизии, связанные с появлением целого ряда глобальных проблем, ставят человека любой цивилизации в критическую ситуацию незащищенности. Ожидания, направленные в будущее, сейчас смешаны не только с разочарованием от прошлого и предчувствиями экологических катаклизмов, на них налагаются также понимание неоднозначности перспектив социального, экономического и политического развития современной цивилизации. Несомненно, это придает новый смысл и новое значение проблеме безопасности. В целом безопасность человека определяется совокупностью факторов, которые в той или иной степени связаны с природными, техногенными и социально-политическими условиями бытия. Более того, как ни покажется на первый взгляд странным, выявление предпосылок безопасности человека следует искать в разгадке природы самого человека. Современная наука характеризует человека как биопсихосоциальное существо. Накопилось достаточное количество данных, свидетельствующих в пользу того, что развитие человеческого организма опосредуется социальными условиями его существования. Вместе с тем, формирование тех качеств человека, которые определяются как социально-психические, протекает вовсе не вне человеческого организма и не помимо биологического развития человека, а именно в ходе этого процесса. Биологическая составляющая человека подчеркивает глубинную связь людей с природой. Целесообразное, осмысленное поведение живых организмов вновь и вновь приводит к мысли, что жизнь - это нечто большее, чем просто физико-химическое взаимодействие. Конечный результат, к которому стремится любое живое существо, - это самосохранение, причем речь идет о сохранении не столько индивидуума, сколько биологического вида. В этом отношении способность человека вопрошать о своем будущем дает надежду на оптимистический исход. Она обязывает нас заботиться о природной среде, о биосфере. Вместе с тем биологические качества человека не совсем типичны. Так, человек единственный вид на Земле, который убивает себе подобного. Ни один другой вид не уничтожает представителя собственного вида. Духовный мир человека основывается на его психике. Трансформации психических состояний человека зависят от ритмов физиологической, психологической, социальной жизни человека. Психические качества человека объясняют нам его поведение, природу доброжелательности и любви, но они же объясняют и природу ненависти и агрессии. Утешением для нас является социальная грань в сущности человека, то обстоятельство, что социализация индивида - целенаправленный, в принципе управляемый процесс. Социальное может подавлять и преимущественно подавляет в человеке звериные инстинкты и агрессивные качества. Чрезвычайно важно поэтому для будущего человечества формирование личности на основе гуманистических ценностей, которые в принципе пронизывают культуры всех народов, всех религий. Для безопасности человека необходимо гармоничное взаимодействие всех видов социальных структур, которые тесно связаны с деятельностью каждого индивида1. В этом плане высокая адаптация к жестким условиям выживания, присущая человеку, как бы усиливается его социокультурной составляющей, которая в свою очередь слагается из опыта разных культур. Диалог этих культур дает возможность выработать человечеству стратегию выживания и адаптации, передать этот опыт всем живущим, мобилизуя весь социокультурный, а также личностный потенциал каждого человека в отдельности. Ключевое значение для будущего мира приобретает социализация индивида на основе диалога культур. Каким образом это осуществлять? Казалось бы, ответ очевиден: в духе гуманизма, в духе соблюдения прав человека на свободу. Возникающие здесь противоречия между антропоцентризмом и социоцентризмом, между отдельными людьми, на которые впервые обратил внимание Ф. Ницше, в принципе разрешаются путем нацеливания индивида на универсальные, смысловые константы культуры, такие как Истина, Красота, Добро. Другими словами, в отличие от Ф. Ницше мы должны считать, что гуманизм предполагает не только индивидуально значимое, но и родовое, общечеловеческое. В этом отношении нравственные ценности мировых религий при их взаимодействии могут служить основой воспитания человека будущего. В последние годы стала очевидна еще одна доминанта в понимании гуманизма. Это необходимость вовлечения экологических ценностей в нравственную систему. Отношение к природе и отношение людей друг к другу образуют двуединую эко-гуманистическую систему ценностей. Это обстоятельство должно определить основное содержание образования в XXI столетии. Человечество неотвратимо встает перед выбором своего дальнейшего пути развития. Стихийное неуправляемое развитие способно смести с лица Земли всяческое проявление жизни во всех ее простейших и высших формах. Чтобы человеческий род как уникальный вид сумел сохраниться, необходим переход к устойчивому развитию. Концепцию устойчивого развития нельзя отрывать от концепции национальной и глобальной безопасности. Если традиционное развитие квалифицируется как неустойчивое, то его безопасность, в принципе, обеспечить нельзя и речь может идти об обеспечении безопасности именно на пути устойчивого развития. Вот почему любая стратегия безопасности должна исходить из принципов стратегии перехода на путь устойчивого развития. Безопасными можно считать те общества, которые реализуют модель устойчивого развития, а опасными - те, которые идут по пути неустойчивого развития. В этом смысле безопасность становится одним из важнейших критериев социального развития, которое должно быть одновременно и устойчивым, и безопасным.