Nəsimi!
“Qardaş xalqlar ədəbiyyatı - Özbək ədəbiyyatı” silsiləsindən III yazı
Qurbanlığa soyun məni,
Topuğumdan asın dara.
Və sonra duzlayın məni,
Büründüm qapqara qara.
Hansı casusa nəsibdir tac,
Səltənət de zəng çalacaq, zəng.
Mən zindanda ödəmişəm bac –
Saç ağardı, ağarmadı səhər.
Bu alnıma basılmış damğa:
Nəsiminin beytləri küfr.
Cəllad, artıq eləmə nəğmə,
Şeirə deyil, üzümə tüpür.
Ağrımaz tən,
Edərəm huzur,
Siz dərimi soyduğunuz an.
Mən haqqına girməyim, üzr,
Azan, ya təkbir söyləyin, aman.
Günəş üfqə qoyduğutək baş,
Qəlbin hüftan oldu mu, ey Şərq?
Yeri altını parlatsa Günəş –
Yer üzü də çeçəkləyəcək.
Qurbanlığa soyun məni,
Və dağıtın bütün Bəşərə...
Bu dünya…
Bu günəş anamtək qocalmış,
Anamtək qocalmış yer üzü.
Mən batdım günəşin altına,
Gündüzü, gündüzü, gündüzü.
Bu külək Cənubdan əsdimi,
Cənubdan əsdimi sabalar?
Qaranquş, qanadın kəsdimi,
Səvdalar, səvdalar, səvdalar.
Ağ yağış qarlara dönüşdü,
Qarlara dönüşdü leyləklər.
Bu dünya darlara dönüştü,
Sarlara dönüşdü leyləklər.
Nələrdən xəbərdir bu təsvir,
Yuxulu gözlərin süzülüb.
Gələn bu müsibət müsəvvir,
Gedərəm ip kimi mən qopub.
Müsəvvir, gümanla tapdınmı,
Sən məni adım ya ismimdən?
Təndirə çörəktək yapdınmı,
Ulduzlar tökülsə cismimdən?
Ağlasan, doğru ağla, gül süni,
Adın var keçmişə adanan.
Bu dünya bir dəstə gül süni,
Mən də bir dünyayam xətərli.
Axtarış
Axtarışda qalan insantək,
Özümü axtarıram səsdən.
Adımdan ta bədəniməcən
Müharibə elan etdim qəsdən.
Dörd bir yandan alıb nişanə,
Atılacaq kamandan yaylar.
Soyguncuya dönüşüb dünya,
Durbin ilə addımım sayar.
Dağ qoynunda qapqara şərpə,
Qanad çırpan bir şahin kimi.
Mən izinsiz yox oldum, əfsüs,
Elə düşməz intiqam kimi.
Özümü axtarıram hələ,
Axtarıram mağara, dərədən.
Yadımda yox hətta simam da,
Əfsüs, min il keçdi aradan.
Ayın on beşi zülmət olsa,
Mən axtardım günəşlərindən.
Damladım anamın son nəfəsi
Və sonuncu göz yaşlarından.
Ağı
Bu sözlərə çəkiç dəyməmiş,
Balta ilə doğranıb amma.
Qılınc gəlsə başın əyməmiş,
Pərdə kimi örtülüb amma.
Burda bülbül oxuyar səssiz,
Təfəkkürü çaxır əqrəb də.
Yaşayıram qürub, gecəsiz,
Yaşayırsan hansı tərəfdə?
De, haradan alınıb torpağın,
Torpağına qarışıb laşım.
Qarışqalar öpmüş ayağın,
Onlar mənim gözüm və qaşım.
Bax ki, mənim gözlərim kordur,
Çiynin tutar nədənsə dul-dul?!
Alnımdan bir ayə oxuyar,
Yenə həmin dili yox bülbül.
Sinəm yırtar kipriyinin tığı,
Bir Söz hələ ki can istəyər.
Mən dünyaya yetəcək ağı,
Dünya isə bir qan istəyər.
Dənə kimi səpilmişdir…
Dənə kimi səpilmişdir bədənim,
Gözümdəki gölməçə də Nilə dönər.
Doğuluş…
Doğuluş – mən ölən tarıx,
Bu tarıx, bəlkə də, bir gülə dönər.
Dənə kimi səpilib dilə gəlir,
Basdığım o izlər, tutmuş əllərim.
Yanımda səssizcə kimsə dayanır,
Sonra…
Boş qalacaq sağım, sollarım.
Dənə kimi səpilib nalələrim də,
Şərab içən kimi yenə sərxoşum.
Qasırğada qırıldı budaqlarım,
Kökünü qurd yemiş elə ağacım.
Dənə kimi səpilib bütün soyum,
Soyuq ölkələrdə qartallara yem.
Yaram yeniləndi, ağrıyır yaram,
Kaş bu ağrı olsa bədənə məlhəm.
Bir gün başıma yetəcək dünya,
Babaqəndlər gəlir, gəlir Mirzalar.
Dənə kimi səpilir o zaman dünya,
Sonra közə dönər dəstxət, imzalar.
Sonra dənə kimi səpilirim mən...
Babaqənd MİRZƏ
Özbəkistan Respublikası Nəvai şəhər Xalq Deputatları Şurasının deputatı,
“Dustluq bayrağı” və “Знамя дружби” qəzetlərinin baş redaktoru
Özbək dilindən uyğunlaşdıran: Rəhmət Babacan
Hamısını oxu
Heydər Əliyev
